Tuğrul Keskin’den, kardeşçe bir dünya özleminden geri adım atmadıkları için, Ege’de 1921 yılında kurşuna dizilerek öldürülen ve unutuşa terkedilen 200 Yunan askerinin anısına şiirler.
Kardeşine silah doğrultmama ve tüm baskılara rağmen insanlığa sahip çıkmak uğruna katledilen bu askerlerin anısına sahip çıkan kitabında Keskin, “Barış ve kardeşlik, nasıl büyülü sözcüklerdi.” diyor.
Ruhi Su, kuşkusuz türkü denince ilk akla gelen isimlerden.
Pir Sultan’dan Karacoğlan’a, Yunus’tan Dadaloğlu’na ve Köroğlu’ndan Nâzım Hikmet’e kadar, birçok ozanın türkülerini kendi sesiyle harmanlayan Su, 1985’teki ölümüne kadar birçok değerli eser üretti.
İşte Kemal Aydoğan’ın hazırladığı bu kitap, “İnsan sesi, çalgıların en soylusudur.” diyen Ruhi Su’nun en az altmış beş yıl ses verdiği türküleri bir araya getiriyor.
Kitapta, Su’nun yayımlanmış ve dolayısıyla istenildiğinde dinlenebilecek türküleri seçilmiş.
Kitaba alınmış türkü sözlerine bakıldığında da, Ruhi Su’nun hangi ölçütlerle, seçme veya ayıklama yaparak türkü söylediğinin ipuçları yakalanabiliyor.
Metin Celâl, son romanı ‘Gitmek Zamanı’nda, içinde yaşadığı hayattan sıkılanları, yeni bir yaşam için kaçmayı tercih edenleri hikâye ediyor.
Kaçmak, bilhassa modern zaman bireyi için vazgeçilmez bir serüven.
Bunun kuşkusuz, rutin/ gündelik hayatın sıkıntısını aşabilme çabasından kaynaklandığı bilinir.
İşte Celâl’in başkahramanı Engin de, kendisini böyle bir cendereye sıkışmış hisseden ve bu yüzden de kaçmayı tercih eden biri olarak arzı endam ediyor.
Roman, Engin’in alıp başını gitmesini, yeni bir dünyada, yeni bir kimlikle yaşama serüvenini anlatıyor.
Bir kuşağın, babalarıyla ve Türkiye’nin düzeniyle hesaplaşmasının hikâyesi.
“X Kuşağı”nı temsil eden farklı karakterlerle açılan roman, babasının ölümünün intikamını almaya çalışanlardan holding patronu bir kadına âşık olan avukatın girift hayatına ve bir kadın ile çocuk arasında başlayan dostluğun sıra dışı duraklara sapmasına doğru yol alıyor.
Adlarından tarihlerine, olaylarına, hatta kaynakçasına, yazarının “palavra” olarak tanımladığı, hiç yaşanmamış olaylar.
Ülkü Tamer, dördüncü piramidin varlığından koskoca gölün tıkacını elinde bulunduran Oogna Mbuti’ye, Çin Seddi’nde düzenlenen büyük koşudan savaşı uzatan bir fırtınaya kadar bir dizi keyifli, “tarihi olmayan tarihi” olayı anlatıyor.
İlk baskısı 1971 yılında Sinan yayınlarınca yapılan ‘İstanbul’dan Çizgiler’, Orhan Kemal’in öyküleri ile Ferit Öngören’in çizimlerini bir araya getiriyor.
Öngören, projeyi ilk olarak, eski İkbal Kıraathanesi’nde Orhan Kemal’le tasarladıklarını ve kitap adının da bizzat Orhan Kemal’e ait olduğunu söylüyor.
İkili bu amaçla İstanbul’u dolaşmış ve kitabın tamamlanması da, beş yıl gibi bir vakit almış.
Bu çabanın ürünü olan elimizdeki kitapta, Orhan Kemal’in sahici üslubu ve toplumcu tavrıyla ördüğü, İstanbul ve İstanbul insanını anlatan öyküleri ile Öngören’in bu öykülerden yola çıkarak şehrin gündelik hayatını tasvir ettiği çizimleri yer alıyor.
Nur Bilimer Arıklı, daha önce yayınlanan ‘Semantik Akımları’ isimli kitabın ortak yazarlarından.
Arıklı bir de, çocuklara yönelik edebiyat dergisi Kırmızı Fare’deki öyküleriyle bilinir.
Yazarın ‘Nâmurat’ı ise, kendisinin on yedi kısa öyküsünü bir araya getiriyor.
Gündelik hayatın rutin akışının yanı sıra, cezaevinde geçmek bilmeyen zamanın birey üzerindeki ağırlığı; Gülhane parkındaki pavyonlarda motosikletleriyle gösteri yapanlar; zevkini hiç kaybetmeyen uzun soluklu muhabbetler; eski alaturka fasılların buruk tadı gibi, birbirinden farklı konu ve temalar yer alıyor.
Arıklı’nın öykülerinin merkezinde de, kuşkusuz her yazar için oldukça zengin malzemeler ve ilham anları barındıran İstanbul bulunuyor.
Şiirde ustalıktan ziyade sahiciliğe önem veren Margulies’in, ‘Her Rind Bilir’den ‘Apollo Yılları’na uzanan toplu şiirleri.
“Her içtiğimiz şarap şişesi / uzun bir ayindi adeta, / birlikteliğimizi teyid ederdi.” diyen Margulies, okurunu şiirin duru sularına davet ediyor.
Margulies külliyatını merak edenler için iyi bir fırsat.
Adalet Ağaoğlu’ndan yaşadıkları, anımsadıkları ve düşündükleri üzerine bir anı-roman.
Türkiye edebiyatına önemli romanlar armağan etmiş Ağaoğlu, bu sefer bir anlamda kendi hayatını ilmek ilmek örüyor.
“Kimseyi rahatsız etmeyen yazı, hiçbir anlam taşımaz” diyen yazar, göç teması ekseninde, bir Türkiyeli yazar olarak ne yaşadığının yanıtını arıyor.
Sonbaharın adım adım yaklaştığı, yanı sıra Türkiye’nin hüzünlü, solgun bir sarıya teslim olduğu 70’li yılların ikinci yarısı…
Ağaoğlu, bir Akdeniz kasabasında bir araya gelmiş karakterlerinin, kendileri, geçmişleri ve ülkelerinin trajedisiyle hesaplaşmalarını anlatıyor.
Toplumsal ve politik ortamın derinlikli bir tasviri eşliğinde.
Dipnotski 