Murat Özyüksel — Hicaz Demiryolu (2026)

Abdülhamid’in en büyük projelerinden biri olan Hicaz Demiryolu, yalnızca İstanbul’u Medine’ye bağlayan bir ulaşım hattı değil, Osmanlı Devleti’nin son döneminde siyasal, ekonomik ve dinî hedefleri bir araya getiren kapsamlı bir modernleşme girişimiydi. Murat Özyüksel, ‘Hicaz Demiryolu’ adlı çalışmasında bu iddialı projenin ortaya çıkışını, inşa sürecini ve tarihsel sonuçlarını, imparatorluğun çözülme yıllarının geniş çerçevesi içinde ele alıyor.

1900 yılında yapımına başlanan ve büyük ölçüde dünya Müslümanlarından toplanan bağışlarla finanse edilen demiryolu, 1908’de Medine’ye ulaştı. Temel amacı hac yolculuğunu daha güvenli ve hızlı hâle getirmek olsa da, hattın askerî sevkiyatı kolaylaştırmak, Arap vilayetleri üzerindeki merkezi otoriteyi güçlendirmek ve Osmanlı halifesinin İslam dünyasındaki liderlik iddiasını pekiştirmek gibi stratejik işlevleri de bulunuyordu. Bu nedenle Hicaz Demiryolu, II. Abdülhamid’in Panislamizm siyasetinin en görünür sembollerinden biri hâline geldi.

Kitap, Osmanlı yönetiminin sınırlı mali imkânlara ve zorlu coğrafi koşullara rağmen gerçekleştirdiği bu mühendislik başarısını ayrıntılarıyla değerlendirirken, projenin karşılaştığı engelleri de göz ardı etmiyor. Çöl şartları, bedevi kabilelerinin saldırıları, Mekke emirlerinin çekinceleri, Avrupalı büyük devletlerin bölgedeki nüfuz mücadeleleri ve imparatorluğun giderek artan ekonomik ve siyasal kırılganlığı, hattın uzun vadeli hedeflerine ulaşmasını engelleyen başlıca etkenlerdi. Medine’ye kadar ulaşan demiryolunun Mekke’ye uzatılamaması ve I. Dünya Savaşı sırasında önemli ölçüde tahrip edilmesi, bu tasavvurun yarım kalmasına yol açtı.

Özyüksel, Hicaz Demiryolu’nu yalnızca teknik veya ekonomik bir yatırım olarak değil, Osmanlı Devleti’nin son büyük atılımlarından biri olarak yorumluyor. Demiryolu, bir yandan modernleşme iradesini, mühendislik kapasitesini ve merkezî devletin yeniden güç kazanma arzusunu temsil ederken, diğer yandan imparatorluğun karşı karşıya kaldığı siyasal bağımlılıkları, bölgesel direnişleri ve çözülme sürecinin sınırlarını da görünür kılıyor. Böylece Hicaz Demiryolu’nun hikâyesi, rayların ötesinde, bir imparatorluğun ayakta kalma mücadelesini, umutlarını ve tarih sahnesinden çekilişini anlamaya imkân veren çarpıcı bir tarih anlatısına dönüşüyor.

Murat Özyüksel — Hicaz Demiryolu
• Alfa Yayınları
Tarih • 408 sayfa • 2026

Ali Fuat Bilkan — Osmanlı Düzeninin Dönüşümü (2026)

On yedinci yüzyıl, Osmanlı İmparatorluğu için yalnızca bir çözülme ya da gerileme dönemi değil, aynı zamanda eski düzenin sorgulandığı, yeni arayışların filizlendiği tarihsel bir kırılma anıdır. Ali Fuat Bilkan, ‘Osmanlı Düzeninin Dönüşümü’ adlı çalışmasında bu yüzyılı tek boyutlu bir “çöküş” anlatısına indirgemek yerine, siyasal, toplumsal, ekonomik ve kültürel dönüşümlerin iç içe geçtiği çok katmanlı bir değişim süreci olarak ele alıyor. Resmî belgelerin yanı sıra dönemin edebî eserlerini de tarihsel tanıklık olarak değerlendiren çalışma, imparatorluğun yaşadığı buhranı toplumun farklı kesimlerinin gözünden okumayı amaçlıyor.

Kitap, gelenek ile değişim arasındaki gerilimden hareketle Osmanlı siyasal düzeninin geçirdiği dönüşümü inceliyor. Kanûn-ı kadîm özlemi, siyasetnâmeler, nasihat geleneği, askerî teşkilattaki değişimler ve iktidar mücadeleleri üzerinden devletin klasik yapısını koruma çabaları ile yeni koşullara uyum arayışları birlikte değerlendiriliyor. Böylece krizlerin yalnızca yıkıcı değil, aynı zamanda yeni siyasal düşüncelerin ortaya çıkmasına zemin hazırlayan süreçler olduğu gösteriliyor.

Ekonomik ve toplumsal buhranlar kitabın önemli odaklarından birini oluşturuyor. Para düzenindeki bozulmalar, üretim krizleri, toprak sistemindeki çözülmeler, vergi yükü, israf, yoksullaşma ve Celâlî isyanlarının yarattığı sarsıntılar, taşra toplumunun gündelik hayatı üzerinden ele alınıyor. Bilkan, merkezî yönetimin sorunlarını yalnızca saray ekseninde değil, bozulmanın en yoğun hissedildiği taşrada gözlemleyerek daha geniş bir Osmanlı panoraması çiziyor.

Çalışma, dinî tartışmalardan bürokratik dönüşümlere, rüşvet, liyakat sorunu ve vakıf düzenine kadar devlet yapısındaki değişimleri de kapsamlı biçimde inceliyor. Kadızâdeliler-Sivâsîler tartışmaları, Sabatay Sevi hareketi ve farklı dindarlık biçimleri üzerinden dönemin zihniyet dünyası analiz edilirken, yükselen bürokrasinin ve değişen yönetim anlayışının erken modern devlet yapısına doğru evrilişi tartışılıyor.

Bilkan, edebiyatı da dönemin ruhunu anlamanın vazgeçilmez kaynaklarından biri olarak değerlendiriyor. Nâbî, Nef‘î, Evliya Çelebi, Kâtip Çelebi ve diğer önemli isimlerin eserlerinden hareketle hiciv, seyahatname, mesnevi, tarih, biyografi ve halk edebiyatı gibi türlerin toplumsal eleştiri gücü ortaya konuyor. Mimari, musiki, hat, minyatür ve bilim alanındaki gelişmeler de kültürel dönüşümün parçaları olarak ele alınıyor.

‘Osmanlı Düzeninin Dönüşümü’, 17. yüzyılı yalnızca bir gerileme hikâyesi olarak değil, küresel değişimlerin etkisi altında yeniden şekillenen bir imparatorluğun hikâyesi olarak yorumluyor. Edebiyat, tarih ve sosyal bilimleri bir araya getiren yaklaşımıyla, Osmanlı toplumunun krizlerini, çözüm arayışlarını ve erken modernleşme dinamiklerini bütüncül bir bakışla değerlendiren önemli bir çalışma niteliği taşıyor.

Ali Fuat Bilkan — Osmanlı Düzeninin Dönüşümü: 17. Yüzyılda Buhran ve Değişim
• İletişim Yayınları
Tarih • 364 sayfa • 2026

Tony Judt — Anılar Evi (2026)

Tony Judt, ALS hastalığı nedeniyle bedeninin bütünüyle hareketsiz kaldığı son yıllarında zihnini bir “hafıza sarayı” gibi kullanarak geçmişini yeniden dolaşıyor. ‘Anılar Evi’ (‘The Memory Chalet’), yalnızca kişisel yaşam öyküsünü anlatan bir otobiyografi değil; belleğin, tarihin ve kimliğin nasıl iç içe geçtiğini sorgulayan denemelerden oluşuyor. Her bölüm, çocukluk anılarından Avrupa’nın siyasal dönüşümlerine uzanan bir düşünce yolculuğuna dönüşerek bireysel deneyimlerle tarihsel gözlemleri buluşturuyor.

Judt, savaş sonrası Londra’daki çocukluğunu, ailesini, Yahudi kimliğini, eğitim hayatını ve gençlik yıllarını anlatırken sıradan görünen ayrıntılardan geniş tarihsel sonuçlar çıkarıyor. Bir otobüs hattı, tren yolculuğu, okul yaşamı ya da yemek kültürü gibi gündelik deneyimler; kentleşme, kamusal yaşam, toplumsal görgü kuralları ve refah devleti üzerine kapsamlı değerlendirmelerin başlangıç noktası hâline geliyor. Kişisel hafızanın, yaşanılan dönemin toplumsal ve siyasal atmosferinden bağımsız düşünülemeyeceğini gösteriyor.

Kitapta Avrupa, yalnızca bir coğrafya değil, Judt’un düşünsel kimliğini biçimlendiren ortak bir kültürel alan olarak ele alınıyor. Fransa’da geçirdiği yıllar, 1968 öğrenci hareketleri, İsrail’le kurduğu erken dönem ilişki, sosyalizm, Siyonizm ve Avrupa soluna dair gözlemleri, ideolojik bağlılıkların zaman içindeki dönüşümünü sorgulayan samimi bir muhasebeye dönüşüyor. Kendi kuşağının büyük siyasal umutlarını ve hayal kırıklıklarını değerlendirirken, tarihçiliğin temel ilkesi olan eleştirel mesafeyi kendi yaşamına da uyguluyor.

Denemeler ilerledikçe hastalık deneyimi de anlatının merkezine yerleşiyor. Hareket yetisini kaybetmiş olmasına rağmen belleğin özgürleştirici gücüne yaslanan Judt, geçmişi zihninde yeniden kurarak yaşamını anlamlandırıyor. Fiziksel sınırlılık ile zihinsel özgürlük arasındaki karşıtlık, kitabın en etkileyici temalarından biri hâline geliyor. Hatırlama eylemi, yalnızca geçmişi korumanın değil, insanın benliğini ve onurunu ayakta tutmasının da bir yolu olarak sunuluyor.

‘Anılar Evi’, kişisel anıları tarih, siyaset, kültür ve ahlak üzerine derin düşüncelerle birleştiren özgün bir eser. Tony Judt, kendi yaşamından hareketle 20. yüzyıl Avrupa’sının toplumsal ve siyasal panoramasını yeniden kurarken, belleğin bireysel olduğu kadar kolektif bir sorumluluk taşıdığını da gösteriyor. Ortaya, hem büyük bir tarihçinin entelektüel otobiyografisi hem de insan hafızasının direnme gücüne yazılmış dokunaklı bir ağıt çıkıyor.

Tony Judt — Anılar Evi
Çeviren: Dilek Şendil • Alfa Yayınları
Anı • 176 sayfa • 2026

Daniel Guérin — Ne Tanrı Ne Efendi (2026)

1970’te ilk kez yayımlandığından bu yana anarşizm literatürünün temel başvuru eserlerinden biri kabul edilen bu çalışma, Daniel Guérin’in editörlüğünde anarşist düşüncenin kurucu metinlerini ve tarihsel gelişimini bir araya getiriyor. Guérin, yalnızca önemli düşünürlerin yazılarını derlemekle yetinmiyor; her metni ortaya çıktığı siyasal ve toplumsal koşullar içinde değerlendirerek anarşizmin iki yüzyıla yayılan dönüşümünü, iç tartışmalarını ve farklı yönelimlerini kapsamlı bir çerçevede ele alıyor.

‘Ne Tanrı Ne Efendi’ (‘Ni Dieu ni Maître’), anarşizmin yalnızca otorite karşıtlığına ya da bireysel özgürlük savunusuna indirgenemeyeceğini gösteriyor. Hareketin devlet, sermaye, din, mülkiyet ve hiyerarşik iktidar ilişkilerine yönelttiği eleştirileri incelerken, özgür birliktelik, öz yönetim, federasyon, dayanışma ve doğrudan demokrasi gibi temel ilkelerinin nasıl şekillendiğini ortaya koyuyor. Böylece anarşizmin, çoğu zaman öne sürüldüğü gibi örgütlenmeye karşı değil, baskıcı ve merkeziyetçi örgütlenme biçimlerine karşı geliştirilmiş alternatif bir siyasal düşünce olduğunu savunuyor.

Antolojinin ilk bölümü, Max Stirner, Pierre-Joseph Proudhon, Mihail Bakunin ve Pyotr Kropotkin gibi kurucu isimlerin metinleri aracılığıyla 19. yüzyıl anarşizminin teorik temellerini inceliyor. Devamında Errico Malatesta, Émile Henry, Fernand Pelloutier, Volin, Nestor Mahno ve Buenaventura Durruti gibi farklı mücadele deneyimlerini temsil eden isimler üzerinden anarşizmin sendikalizm, devrimci örgütlenme, köylü hareketleri ve silahlı direniş gibi pratik boyutları ele alınıyor.

Son bölümlerde ise Rus Devrimi ile İspanya İç Savaşı sırasında anarşist hareketlerin üstlendiği siyasal ve entelektüel roller değerlendirilerek, hareketin tarihsel başarıları kadar karşılaştığı açmazlar da tartışılıyor.

Guérin, anarşizmin tarihini tek sesli bir gelenek olarak değil, farklı eğilimlerin, stratejilerin ve fikir ayrılıklarının iç içe geçtiği canlı bir düşünsel miras olarak yorumluyor. Böylece eser, anarşizmin yalnızca geçmişe ait bir ideoloji olmadığını; özgürlük, eşitlik, öz yönetim ve toplumsal örgütlenme üzerine günümüzde de süren tartışmalar açısından güçlü bir düşünsel kaynak olmaya devam ettiğini gösteriyor.

Daniel Guérin — Ne Tanrı Ne Efendi: Anarşizm Antolojisi
Çeviren: Fuat Orçun • Ayrıntı Yayınları
Siyaset • 544 sayfa • 2026

İsmet Meltem Çetinkök Afşar — Cumhuriyet’i Fotoğraflamak (2026)

Erken Cumhuriyet yalnızca yeni bir siyasal düzen kurmadı; aynı zamanda kendisini görünür kılacak güçlü bir görsel dil de inşa etti. İsmet Meltem Çetinkök Afşar, ‘Cumhuriyet’i Fotoğraflamak’ta fotoğrafın bu süreçte üstlendiği merkezi rolü inceliyor. Osmanlı’dan devralınan fotoğraf geleneğinin Cumhuriyet’le birlikte nasıl yeni anlamlar kazandığını gösterirken, kadraja giren ve dışarıda bırakılan unsurlar üzerinden fotoğrafın ulusal kimlik, kolektif bellek ve devlet ideolojisinin kuruluşundaki işlevini çok yönlü biçimde tartışıyor.

Kitap, fotoğrafı yalnızca estetik bir üretim alanı olarak değil, siyasal iktidarın kendisini temsil etme, toplumu dönüştürme ve modernleşme projesini görünür kılma aracı olarak ele alıyor. Göstergebilim ve görsel kültür kuramlarından hareketle fotoğrafın anlam üretme mekanizmalarını açıklayan çalışma, ardından Osmanlı dönemindeki propaganda faaliyetlerinden Cumhuriyet’in kurumsal kültür politikalarına uzanan tarihsel sürekliliği izliyor.

Cumhuriyet’in inşa sürecinde Ankara’nın yeni başkent olarak tasarlanması, Atatürk imgesinin oluşturulması, yurt gezileri, millî bayramlar, eğitim, sağlık, kadın, gençlik ve kalkınma politikalarının fotoğraf aracılığıyla nasıl görünür kılındığı ayrıntılı örneklerle inceleniyor. Halkevleri, Halkodaları, Matbuat Umum Müdürlüğü, Türk Tarih Kurumu ve Türk Dil Kurumu gibi kurumların yürüttüğü yayınlar, sergiler, albümler ve fotoğraf çalışmaları üzerinden devletin modern yurttaş yaratma hedefinin görsel boyutu ortaya konuyor.

Çalışma aynı zamanda fotoğraf sanatının kurumsallaşmasına da odaklanıyor. Amatör fotoğrafçılığı teşvik eden yarışmalar, sergiler ve dergiler; La Turquie Kemaliste, Ulus gazetesi ile dönemin fotoğraf yayınları üzerinden erken Cumhuriyet’in görsel kültür ortamı ayrıntılarıyla değerlendiriliyor. Böylece devletin ideolojik hedefleriyle fotoğraf sanatının gelişimi arasındaki karşılıklı etkileşim görünür hale geliyor.

‘Cumhuriyet’i Fotoğraflamak’, erken Cumhuriyet’in yalnızca nasıl bir ülke kurmaya çalıştığını değil, bu ülkenin nasıl hatırlanmasını ve dünyaya nasıl gösterilmesini istediğini de ortaya koyuyor. Fotoğrafın belge olmanın ötesinde tarih yazımının, kolektif belleğin ve siyasal temsilin kurucu unsurlarından biri olduğunu göstererek, Türkiye’de modernleşme, görsel kültür ve fotoğraf tarihi üzerine çalışanlar için önemli bir başvuru kaynağı niteliği taşıyor.

İsmet Meltem Çetinkök Afşar — Cumhuriyet’i Fotoğraflamak: Erken Cumhuriyet Dönemi Fotoğraf Sanatı
• İletişim Yayınları
Fotoğraf • 264 sayfa • 2026

Camilla Sorignani — Genius Loci Üzerine Altı Konuşma (2026)

 

Camilla Sorignani’nin bu çalışması, mimarlık, şehircilik, sanat, peyzaj ve felsefeyi ortak bir tartışma zemininde buluşturarak “genius loci” yani yerin ruhu kavramını çağdaş dünyanın sorunları ışığında yeniden değerlendiriyor. Kitabın çıkış noktası, küreselleşme, kentleşme ve dijitalleşmenin mekânları giderek birbirine benzettiği bir dönemde, yerlerin kendilerine özgü kimliklerini nasıl koruyabileceği sorusu oluyor. Sorignani, tek bir kuramsal tanım sunmak yerine, farklı disiplinlerden isimlerin katkılarıyla bu kavramın çok katmanlı anlamını ortaya koyuyor.

İlk bölümde yazar, genius loci kavramının tarihsel ve felsefi kökenlerini inceliyor. Antik Roma’dan günümüze uzanan bu düşünce, yalnızca fiziksel çevreyi değil, bir mekânın belleğini, kültürel mirasını, doğal özelliklerini ve insan deneyimlerini kapsayan bütüncül bir kimlik olarak ele alınıyor. Mimari tasarımın yalnızca estetik ya da teknik ölçütlerle değil, bulunduğu yerin tarihsel ve toplumsal bağlamıyla ilişki kurarak anlam kazandığı savunuluyor. Böylece bağlamsalcılık, çağdaş mimarlığın temel ilkelerinden biri olarak yorumlanıyor.

Kitabın ikinci bölümünü oluşturan altı söyleşide Brunello Cucinelli, Massimo de Vico Fallani, Arthur Duff, Giampaolo Nuvolati, Franco Purini ve Silvano Tagliagambe aynı kavrama kendi uzmanlık alanlarından yaklaşıyor. Söyleşiler; genius loci ile peyzaj, insan müdahalesi, çağın ruhu (genius saeculi), “yok-yerler” ve “süper-yerler”, sürdürülebilirlik ile dijital mekânlar arasındaki ilişkileri ortak sorular üzerinden tartışıyor. Böylece kavramın mimarlığın sınırlarını aşarak sosyoloji, sanat, çevre düşüncesi ve kültürel çalışmalar açısından da taşıdığı önem görünür hâle geliyor.

Katılımcılar, peyzajın yalnızca doğal bir çevre değil, tarih, hafıza ve insan ilişkilerinin iç içe geçtiği yaşayan bir bütün olduğunu vurguluyor. İnsan müdahalesinin amacı, mekânın ruhunu silmek değil, onu güçlendirmek ve gelecek kuşaklara aktaracak bir koruyuculuk anlayışı geliştirmek olarak değerlendiriliyor. Özellikle banliyölerin, tarihî yerleşimlerin ve dönüşüm geçiren kentlerin, kimliklerini kaybetmeden yenilenebilmeleri için mimarlığın etik bir sorumluluk üstlenmesi gerektiği belirtiliyor.

‘Genius Loci Üzerine Altı Konuşma’ (‘Genius Loci: Un Saggio E Sei Conversazioni’), çağdaş kentlerin karşı karşıya bulunduğu en önemli sorunlardan biri olan kimliksizleşmeye de dikkat çekiyor. Küresel ölçekte birbirine benzeyen alışveriş merkezleri, havaalanları ve anonim kamusal alanlar “yok-yer” kavramı üzerinden ele alınırken, dijital teknolojilerin sunduğu sanal mekânların fiziksel deneyimin yerini bütünüyle alamayacağı savunuluyor. Pandemi sonrasında hızlanan dijitalleşmenin, gerçek kent yaşamını ikame etmesi yerine onu destekleyen bir araç olarak değerlendirilmesi gerektiği ifade ediliyor.

Sonuç olarak kitap, mimarlık kuramını çevre etiği, kültürel bellek ve sürdürülebilirlik tartışmalarıyla buluşturan disiplinlerarası bir çalışma niteliğinde. Eser, bir yerin değerinin yalnızca yapılarından değil, insanları, doğası, tarihi ve ortak hafızasıyla kurduğu ilişkiden doğduğunu gösteriyor; geleceğin kentlerini tasarlarken yerin ruhuna kulak vermenin, kültürel çeşitliliği ve yaşanabilir çevreleri korumanın vazgeçilmez olduğunu vurguluyor.

Camilla Sorignani — Genius Loci Üzerine Altı Konuşma
Çeviren: Aylin Tümertekin • Janus Yayıncılık
Mimarlık • 128 sayfa • 2026

David Christian — Evrenin Hikâyesi, İnsanlığın Tarihi (2026)

David Christian bu eserinde evrenin doğuşundan günümüz toplumlarına uzanan yaklaşık 13,8 milyar yıllık geçmişi tek bir anlatı içinde birleştiriyor. Astronomi, fizik, kimya, jeoloji, biyoloji ve tarih gibi farklı disiplinleri buluşturan “Büyük Tarih” yaklaşımını benimseyen Christian, insanlık tarihini yalnızca birkaç bin yıllık bir süreç olarak değil, çok daha uzun bir kozmik evrimin son halkası olarak değerlendiriyor. Evrenin giderek artan karmaşıklığını açıklamak için “eşik anları” kavramını kullanan yazar, her yeni aşamanın belirli koşullar altında ortaya çıktığını ve sonraki gelişmelere zemin hazırladığını gösteriyor.

‘Evrenin Hikâyesi, İnsanlığın Tarihi’ (‘Origin Story’), Büyük Patlama ile başlayan kozmik serüveni yıldızların ve galaksilerin oluşumu, ağır elementlerin ortaya çıkışı, Güneş Sistemi’nin ve Dünya’nın meydana gelişiyle sürdürüyor. Ardından yaşamın doğuşu, evrimin işleyişi ve doğal seçilim sayesinde giderek daha karmaşık canlıların gelişimi ele alınıyor. İnsan türünün ortaya çıkışı ise biyolojik evrimin doğal bir devamı olarak açıklanırken, Homo sapiens’i diğer türlerden ayıran en önemli özelliğin ortak hayal gücü, sembolik düşünme ve kuşaklar boyunca bilgi biriktirme kapasitesi olduğu vurgulanıyor.

Christian, insanların geliştirdiği kolektif öğrenme yeteneğinin tarihsel değişimin temel motoru olduğunu savunuyor. Dilin gelişmesi, ateşin denetim altına alınması, tarımın başlaması, şehirlerin kurulması ve devletlerin ortaya çıkması bu ortak bilgi birikiminin ürünleri olarak değerlendiriliyor. Tarım Devrimi nüfus artışını ve karmaşık toplumsal örgütlenmeleri mümkün kılarken, aynı zamanda eşitsizlik, salgın hastalık ve çevresel baskılar gibi yeni sorunları da beraberinde getiriyor. Böylece ilerleme ile yeni kırılganlıkların sürekli birlikte ortaya çıktığı gösteriliyor.

Eser, Sanayi Devrimi’ni Büyük Tarih’in en önemli dönüm noktalarından biri olarak inceliyor. Fosil yakıtların yoğun kullanımıyla insanlığın daha önce görülmemiş miktarda enerjiye erişmesi üretimi, bilimi ve teknolojiyi hızlandırırken, küresel ekonomiyi de birbirine bağlıyor. Bununla birlikte iklim değişikliği, biyolojik çeşitliliğin azalması ve doğal kaynakların aşırı tüketimi gibi günümüz krizlerinin de aynı tarihsel sürecin sonucu olduğu belirtiliyor. Christian, insanlığın ilk kez gezegen ölçeğinde etkili bir güç haline geldiğini ve bu nedenle geleceğe ilişkin kararların artık bütün insanlığı ilgilendirdiğini savunuyor.

Kitabın son bölümünde geçmişi anlamanın geleceği tasarlamak için taşıdığı önem öne çıkıyor. Büyük Tarih yaklaşımı, insanı doğadan ayrı ve üstün bir varlık olarak değil, evrenin uzun evrimsel hikâyesinin bir parçası olarak konumlandırıyor. Christian, bilimsel bilginin farklı alanlarını ortak bir anlatıda buluşturarak hem kökenlerimize hem de ortak geleceğimize dair bütüncül bir bakış geliştiriyor; insanlığın karşı karşıya olduğu küresel sorunların ancak uzun vadeli, işbirliğine dayalı ve gezegen merkezli bir perspektifle aşılabileceğini gösteriyor.

David Christian — Evrenin Hikâyesi, İnsanlığın Tarihi: Uzun Bir Tarih, Kısa Bir Kitap
Çeviren: Ozan Karakaş • Alfa Yayınları
Tarih • 160 sayfa • 2026

Kolektif — Tarihin Hayaletleri Devrimin Vaadi (2026)

Mehmet Ali Ağaoğulları’nın Türkiye’de siyasal teoriye bıraktığı güçlü mirastan ilham alan ‘Tarihin Hayaletleri Devrimin Vaadi’, devlet, egemenlik, demokrasi, cumhuriyet, laiklik ve devrim gibi siyasal düşüncenin kurucu kavramlarını tarihsel derinlikleriyle yeniden tartışmaya açıyor. Antik Yunan’dan Roma’ya, Aydınlanma’dan Fransız Devrimi’ne uzanan geniş bir düşünsel hat üzerinde ilerleyen kitap, klasik metinleri bugünün siyasal krizleriyle ilişkilendirerek geçmişi yalnızca açıklayan değil, bugünü anlamaya ve geleceği düşünmeye imkân veren canlı bir tartışma alanına dönüştürüyor.

Bu derleme, yalnızca bir armağan kitap olmanın ötesine geçerek Mehmet Ali Ağaoğulları’nın geliştirdiği siyasal teori yaklaşımıyla eleştirel bir diyalog kuruyor. Onun tarih ile teoriyi birbirinden koparmayan yöntemini izleyen genç kuşak araştırmacılar; halk egemenliği, temsil, devlet aklı, cumhuriyetçilik, egemenlik ve özgürlük gibi temel meseleleri yeniden yorumlarken, Fransız Devrimi’nin açtığı siyasal ufku da farklı açılardan değerlendiriyor. Böylece kitap, Ağaoğulları’nın bıraktığı düşünsel mirası yalnızca anmakla kalmıyor, onu yeni sorular ve yeni tartışmalarla üretken biçimde sürdürüyor.

İki ana bölümden oluşan eserin ilk kısmı siyasal düşüncenin tarihsel gelişimini, Antik Yunan ve Roma’dan başlayarak modern devlet, egemenlik ve demokrasi tartışmalarına kadar uzanan geniş bir perspektifle ele alıyor. İkinci bölüm ise Fransız Devrimi’ni merkeze alarak devrim-karşıdevrim ilişkisini, Jakoben siyasetini, laiklik, cumhuriyetçilik ve modern demokrasinin açmazlarını farklı kuramsal yaklaşımlarla inceliyor. Böylece devrim, yalnızca tarihsel bir olay değil, günümüz siyasetini anlamaya devam eden kurucu bir deneyim olarak değerlendiriliyor.

Kitabın çıkış noktası, Mehmet Ali Ağaoğulları’nın yalnızca kapsamlı eserleriyle değil, akademik titizliği, özgürlükçü tavrı ve kuşaklar yetiştiren hocalığıyla da Türkiye’de siyasal düşünce alanının kurucu isimlerinden biri olduğu düşüncesi. Onun tarihsel bağlam ile teorik çözümlemeyi buluşturan yaklaşımını sahiplenen bu çalışma, düşünmenin kamusal sorumluluğunu yeniden hatırlatırken, tarihin “hayaletleri”nin bugün de siyasal mücadelelere eşlik ettiğini vurguluyor. Eşitlik, özgürlük ve demokrasi arayışının tamamlanmamış vaatlerini yeniden düşünmeye çağıran eser, siyasal teori ile tarih arasında verimli bir köprü kuruyor.

Duygu Türk’ün derlediği kitapta Mustafa Arıkan, Abdurrahman Aydın, Ahmet Murat Aytaç, Ünsal Doğan Başkır, Sadi Başoğlu, Aslı Çırakman, Dinçer Demirkent, Banu Kılan Paksoy, Aydoğan Kutlu, Selman Saç, Çağdaş Sümer, Serhat Tutkal, Ayhan Yalçınkaya ve Zafer Yılmaz’ın katkıları yer almış.

Kolektif — Tarihin Hayaletleri Devrimin Vaadi: Mehmet Ali Ağaoğulları’na Armağan
Derleyen: Duygu Türk • İletişim Yayınları
Tarih • 319 sayfa • 2026

Annemarie Schimmel — Batı Doğu Yakınlaşmaları (2026)

Annemarie Schimmel’in bu eseri, Avrupa ile İslam dünyası arasındaki ilişkiyi yalnızca savaşlar ve siyasi çatışmalar üzerinden değil; bilim, sanat, edebiyat, mimari, müzik ve tasavvuf gibi kültürel alanlar üzerinden inceleyen kapsamlı bir medeniyet tarihidir. Schimmel, Doğu ile Batı’yı birbirine kapalı iki dünya olarak değil, yüzyıllar boyunca karşılıklı etkilenerek gelişmiş iki büyük kültürel havza olarak ele alıyor.

Kitabın ilk bölümünde Avrupa’nın İslam dünyasıyla temasının tarihsel seyri anlatılıyor. Erken Orta Çağ’dan itibaren Akdeniz, yalnızca ticaretin değil, fikirlerin de dolaştığı bir alan hâline geliyor. Sicilya ve Endülüs üzerinden Arapça bilimsel ve felsefi miras Avrupa’ya aktarılıyor; matematik, astronomi, tıp ve Aristoteles yorumları Latin dünyasında yeni düşünsel ufuklar açıyor.

Haçlı Seferleri yalnızca askeri çatışmalar değil, aynı zamanda kültürel temaslar da yaratıyor. Ramon Lull gibi düşünürler Hristiyanlık ile İslam arasındaki entelektüel ilişkiyi anlamaya çalışırken, Moğol dönemi Avrupa’nın dünya tasavvurunu genişletiyor. Osmanlı’nın yükselişiyle birlikte “Türk sorunu” Avrupa siyasetinin merkezine yerleşse de, diplomatik ilişkiler ve seyahatnameler sayesinde karşılıklı gözlemler derinleşiyor.

Schimmel, özellikle seyahatnamelerin ve tercüme faaliyetlerinin önemini vurguluyor. Busbecq ve Olearius gibi seyyahlar Osmanlı toplumunu Avrupa’ya tanıtırken, Kur’an tercümeleri ve Arapça çalışmaları İslam’a dair ilk sistemli bilgilerin oluşmasına katkı sağlıyor. ‘1001 Gece Masalları’nın Avrupa hayal gücünü nasıl etkilediği, Doğu’nun romantik ve egzotik bir imgeye dönüşmesinde oynadığı rol de ayrıntılı biçimde ele alınıyor. Herder, Goethe, Hammer-Purgstall, Rückert ve Platen gibi Alman düşünür ve şairleri üzerinden Doğu’nun Avrupa edebiyatındaki yankıları gösteriliyor. Goethe’nin ‘Doğu Batı Divan’ı, Schimmel’e göre, Doğu ile Batı arasında estetik ve manevi bir yakınlaşma arayışının en güçlü örneklerinden biridir.

İkinci bölümde İslam medeniyetinin sanatsal ifade biçimleri inceleniyor. Camiler, türbeler, saraylar ve gündelik yaşam nesneleri yalnızca mimari yapılar değil, aynı zamanda bir dünya görüşünün taşıyıcıları olarak yorumlanıyor. Hat sanatı, resim, şiir ve müzik, İslam kültürünün estetik duyarlılığını yansıtan temel alanlar olarak öne çıkıyor. Schimmel özellikle dil ve şiirin İslam dünyasında taşıdığı merkezi role dikkat çekiyor; Arapça, Farsça ve Türkçe şiir geleneklerinin Avrupa’da bıraktığı izleri de takip ediyor.

Çevirmenin önsözünde vurgulandığı gibi eser, “medeniyetler çatışması” fikrinden çok “medeniyetler arası etkileşim” fikrine dayanıyor. Schimmel, Doğu ve Batı kavramlarını katı coğrafi sınırlar olarak değil, farklı estetik ve zihinsel ufukların karşılaşması olarak yorumluyor. Bu nedenle kitap, İslam ile Avrupa arasındaki ilişkinin yalnızca siyasi rekabetten ibaret olmadığını; ortak bir Akdeniz dünyası içinde bilgi, sanat ve düşünce alışverişiyle şekillendiğini gösteriyor.

‘Batı Doğu Yakınlaşmaları’ (‘West-östliche Annäherungen’), Avrupa ile İslam dünyası arasındaki uzun tarihsel ilişkiyi çatışma merkezli anlatıların ötesine taşıyarak, ortak mirası ve karşılıklı etkileri görünür kılan bir kültür tarihi çalışması. Schimmel, okuru yalnızca geçmişi öğrenmeye değil, medeniyetlerin birbirini nasıl algıladığını ve dönüştürdüğünü yeniden düşünmeye davet ediyor.

Annemarie Schimmel — Batı Doğu Yakınlaşmaları: Avrupa’nın İslam Dünyası ile Buluşması
Çeviren: Mahmut Kamadan • Albaraka Yayınları
Tarih • 200 sayfa • 2026

Nancy Fraser — Yamyam Kapitalizm (2026)

Kapitalizmin günümüzde yalnızca ekonomik eşitsizlikler değil, aynı zamanda bakım ilişkileri, demokrasi, ekolojik denge ve toplumsal dayanışma üzerinde de derin krizler yarattığını savunan bu kitap, Nancy Fraser’ın kapitalist sistemi çok boyutlu bir toplumsal düzen olarak yeniden değerlendirdiği kapsamlı bir çalışmadır. Fraser, kapitalizmin yalnızca ücretli emek ile sermaye arasındaki ilişki üzerinden açıklanamayacağını; yaşamını sürdürebilmek için sürekli olarak doğayı, bakım emeğini, kamusal kurumları ve mülksüzleştirilen toplulukları tüketen bir sistem olduğunu ileri sürüyor.

Kitabın merkezindeki “yamyam kapitalizm” kavramı, sermayenin kendi varlığını mümkün kılan koşulları giderek aşındırmasını ifade ediyor. Kapitalizm, kâr üretirken yalnızca emek gücünü sömürmekle kalmıyor; toplumsal yeniden üretimi sağlayan bakım emeğini görünmezleştiriyor, doğayı sınırsız bir kaynak gibi tüketiyor, kamusal kurumları piyasa mantığına tabi kılıyor ve özellikle ırksallaştırılmış ya da sömürgeleştirilmiş toplulukların mülksüzleştirilmesini sistematik biçimde yeniden üretiyor. Fraser, bu süreçlerin birbirinden bağımsız değil, aynı yapının iç içe geçmiş parçaları olduğunu gösteriyor.

Marx’ın kapitalizme ilişkin çözümlemelerini geliştiren yazar, üretimin “gizli meskeni” olarak tanımlanan fabrikaların ötesine geçerek kapitalizmin görünmeyen arka planını inceliyor. Ev içindeki bakım faaliyetleri, ekolojik sistemler, kamu hizmetleri ve siyasal kurumlar, ekonomik alanın dışında değil; tam tersine kapitalist birikimin vazgeçilmez dayanakları olarak ele alınıyor. Ancak sermaye, bu alanları sürekli aşındırdığı için bakım krizi, çevre krizi, demokratik temsil krizi ve toplumsal eşitsizlikler giderek derinleşiyor.

Fraser, günümüzün ekonomik durgunluk, iklim değişikliği, otoriterleşme, finansallaşma ve bakım krizlerini tek tek ele almak yerine bunların ortak kökenini kapitalizmin yapısal işleyişinde arıyor. Bu nedenle çözümün yalnızca ekonomik reformlarla sınırlı olamayacağını; feminist, ekolojik, emek, demokrasi ve ırkçılık karşıtı mücadelelerin ortak bir siyasal zeminde buluşması gerektiğini savunuyor. COVID-19 salgını gibi küresel krizlerin de sistemin kırılganlıklarını görünür kıldığını ve alternatif toplumsal örgütlenme biçimlerini düşünmek için önemli fırsatlar sunduğunu öne sürüyor.

‘Yamyam Kapitalizm: Demokrasi, Bakım Emeği ve Gezegen Sistem Tarafından Nasıl Mideye İndiriliyor ve Bizler Bu Konuda Ne Yapabiliriz?’ (‘Cannibal Capitalism: How Our System Is Devouring Democracy, Care, and the Planet and What We Can Do About It’), kapitalizmi yalnızca piyasa ve üretim ilişkileriyle açıklayan klasik yaklaşımları aşarak, ekonomik sömürünün bakım, doğa, kamusal yaşam ve demokrasiyle kurduğu bağı görünür kılan bütünlüklü bir eleştiri geliştiriyor. Fraser, çağdaş kapitalizmin çoklu krizlerini ortak bir çerçevede açıklarken, daha adil ve sürdürülebilir bir toplumsal düzenin ancak kolektif ve demokratik mücadelelerle kurulabileceğini savunuyor.

Nancy Fraser — Yamyam Kapitalizm: Demokrasi, Bakım Emeği ve Gezegen Sistem Tarafından Nasıl Mideye İndiriliyor ve Bizler Bu Konuda Ne Yapabiliriz?
Çeviren: Aslı Önal • Ayrıntı Yayınları
Siyaset • 208 sayfa • 2026