Mehmet Ali Kucur — “Hanımlara Piliz, Beylere Dikiz!” (2026)

Mehmet Ali Kucur’un bu kitabı, İstanbul’un özellikle Kurtuluş ve Beyoğlu hattında şekillenen gündelik hayatını, seyyar bir yaşamın içinden anlatan harikulade bir eser. Yazar, çocuk yaşta sokaklarda dolaşmaya başlayan bir seyyar basmacının gözünden, yalnızca mekânları değil, o mekânları var eden insan ilişkilerini, duyguları ve geçiciliği görünür kılıyor.

‘“Hanımlara Piliz, Beylere Dikiz!”: Kurtuluş’tan Beyoğlu’na Seyyar Hayatlardan Hikâyeler’, şehri sabit bir yer olmaktan çıkarıp sürekli değişen, yerinden kayan ve dönüşen bir yaşam alanı olarak kuruyor. 1960’lardan 90’lara uzanan süreçte İstanbul’un geçirdiği büyük toplumsal dönüşüm, mahallelerin dokusunda, insan ilişkilerinde ve gündelik pratiklerde izleniyor. Seyyarlık burada sadece bir meslek değil; hareketlilik ve anlık varoluşla tanımlanan bir hayat biçimi olarak öne çıkıyor.

Kitapta Kurtuluş, bir tavla metaforuyla anlatılıyor; farklı etnik ve kültürel kökenlerden gelen insanlar, aynı oyunun taşları gibi aynı zeminde karşılaşıyor. Rumlar, Ermeniler, Yahudiler ve Anadolu’nun farklı şehirlerinden gelen göçmenler, bu çok katmanlı mahallede yan yana yaşayarak iç içe geçen bir hayat kuruyor. Böylece mahalle, yalnızca bir coğrafya değil, çeşitliliğin ve karşılaşmaların sahnesi haline geliyor.

Anlatıda sokaklar, meydanlar ve yapılar da hafızanın parçaları olarak yer buluyor. Kiliseler, meydanlar, eski eğlence mekânları, kuş satılan alanlar ve gündelik hayatın küçük detayları, bir tür kolektif bellek haritası oluşturuyor. Bu unsurlar, kaybolan ya da dönüşen bir dünyanın izlerini taşıyarak geçmiş ile bugün arasında duygusal bir köprü kuruyor.

Kitap, İstanbul’un çok kültürlü geçmişini ve seyyar hayatların kırılganlığını iç içe geçirerek anlatıyor. Hem nostaljik hem de eleştirel bir bakışla, kentin dönüşümünü insanların hikâyeleri üzerinden görünür kılıyor; böylece okuyucuya yalnızca bir şehir değil, sürekli hareket halinde olan bir yaşam deneyimi sunuyor.

Mehmet Ali Kucur — “Hanımlara Piliz, Beylere Dikiz!”: Kurtuluş’tan Beyoğlu’na Seyyar Hayatlardan Hikâyeler
• İstos Yayın
Anı • 304 sayfa • 2026

Mircea Eliade — Şamanizm ve Arkaik Esrime Teknikleri (2026)

Mircea Eliade’nin bu eseri, şamanizmi ilkel bir inanç sistemi olarak değil, insanlık tarihinin en köklü dinsel deneyimlerinden biri olarak ele alan kapsamlı bir çalışmadır. Eliade, on yılı aşkın araştırmasına dayanarak şamanizmi farklı coğrafyalarda izliyor ve bu pratiğin evrensel yapısını ortaya koyuyor.

Kitapta şaman, sıradan bir din adamından ziyade, “kutsal ile iletişim kurabilen uzman” olarak tanımlanır. Şamanın temel özelliği, trans ya da vecd hali yoluyla ruhsal dünyalara yolculuk yapabilmesi ve bu deneyimi topluluk adına kullanabilmesidir. Bu bağlamda şamanizm, özellikle “ekstaz teknikleri” üzerinden anlaşılır; yani bilinç durumunu değiştirerek ruhlar âlemine erişme pratiği, bu geleneğin merkezinde yer alır.

‘Şamanizm ve Arkaik Esrime Teknikleri’ (‘Le Chamanisme et les techniques archaïques de l’extase’), şamanizmin kökenlerini başta Orta Asya olmak üzere Sibirya kültürlerinde temellendiriyor, ancak bu pratiğin izlerini Güney Amerika’dan Avustralya’ya kadar geniş bir coğrafyada takip ediyor. Bu yayılım, şamanizmin belirli bir kültüre özgü olmadığını, aksine insanlığın ortak dinsel deneyimlerinden biri olduğunu gösteriyor. Bununla birlikte her toplumun kendi mitolojisi ve ritüelleri doğrultusunda şamanizmi yeniden şekillendirdiği vurgulanıyor.

Kitapta şamanik ritüellerin yapısı ayrıntılı biçimde inceleniyor: ruh çağırma, hastalıkları iyileştirme, kayıp ruhları geri getirme ve kozmik düzenle bağlantı kurma gibi işlevler, şamanın toplumsal rolünü belirliyor. Eliade’ye göre bu pratikler yalnızca dinsel değil, aynı zamanda psikolojik ve toplumsal ihtiyaçlara da karşılık veriyor.

Eserin önemli katkılarından biri, şamanizmi patolojik bir durum olarak gören indirgemeci yaklaşımlara karşı çıkması. Eliade, şamanik deneyimi bir “hastalık” değil, belirli tekniklerle kazanılan ve kültürel olarak anlamlandırılan bir uzmanlık alanı olarak yorumluyor. Bu yaklaşım, şamanizmi dinler tarihi içinde merkezi bir konuma yerleştiriyor.

Kitap, şamanizmi tarihsel, kültürel ve sembolik boyutlarıyla ele alarak, insanın kutsalla kurduğu ilişkiye dair derin bir kavrayış sunuyor. Bu yönüyle eser, yalnızca şamanizm üzerine değil, genel olarak dinî deneyimin doğası üzerine de temel bir başvuru kaynağı niteliğinde.

Mircea Eliade — Şamanizm ve Arkaik Esrime Teknikleri
Çeviren: İsmet Birkan • Alfa Yayınları
Tarih • 544 sayfa • 2026

George Makari — Korkuya ve Yabancılara Dair (2026)

Psikiyatr ve tarihçi George Makari’nin bu eseri, yabancı düşmanlığının tarihsel kökenlerini ve modern dünyadaki sürekliliğini çok katmanlı bir perspektifle ele alıyor. Makari, “zenofobi” kavramının yalnızca bir duygu değil, aynı zamanda siyasal, kültürel ve psikolojik süreçlerin kesişiminde oluşan bir yapı olduğunu gösteriyor.

‘Korkuya ve Yabancılara Dair: Zenofobinin Tarihçesi’ (‘Of Fear and Strangers: A History of Xenophobia’), yabancı korkusunun insanlık tarihi boyunca var olduğunu kabul etmekle birlikte, modern anlamda zenofobinin özellikle Batı’da ulus-devletlerin yükselişiyle birlikte şekillendiğini vurguluyor. Sömürgecilik, kitlesel göçler ve ulusal kimlik inşası süreçleri, “yabancı”nın tehdit olarak kodlanmasını hızlandırdı. Bu bağlamda zenofobi, sadece bireysel bir korku değil, toplumsal düzeni kuran ve yönlendiren bir araç haline geldi.

Makari, kavramın tarihsel dönüşümünü incelerken 20. yüzyılın büyük kırılmalarına özel bir yer ayırıyor. Zenofobi, bir yandan kitlesel şiddet ve soykırımları meşrulaştıran bir ideolojik zemin oluştururken, diğer yandan bu felaketleri önlemeye yönelik etik ve politik tartışmaların da merkezine yerleşiyor. Böylece kavram, hem yıkımın hem de ona karşı geliştirilen eleştirinin dili haline geliyor.

Eserde psikoloji ve sosyal teori önemli bir rol oynuyor. “Öteki”, stereotip, yansıtma ve otoriter kişilik gibi kavramlar üzerinden, insanların yabancıya yönelik korkularını nasıl inşa ettikleri analiz ediliyor. Bu noktada Makari, Sigmund Freud sonrası psikodinamik yaklaşımlardan ve eleştirel teoriden yararlanarak, bireysel bilinçdışı ile toplumsal ideolojiler arasındaki ilişkiyi açığa çıkarıyor.

Kitap aynı zamanda edebiyat ve felsefeden de besleniyor. Albert Camus, James Baldwin ve Frantz Fanon gibi isimlerin eserleri, yabancılaşma ve dışlanma deneyimini anlamak için analitik bir zemin sunuyor. Bu disiplinler arası yaklaşım, zenofobiyi yalnızca tarihsel bir olgu olarak değil, aynı zamanda kültürel bir anlatı olarak da kavramayı mümkün kılıyor.

Makari, yabancı düşmanlığının geçmişte kalmış bir sorun olmadığını, günümüzde de siyaset ve toplum üzerinde güçlü etkiler yarattığını ortaya koyuyor. Kitap, bu akıldışı korkuların nasıl üretildiğini anlamanın, daha adil ve barışçıl bir dünya kurmanın ön koşulu olduğunu savunarak, eleştirel bir farkındalık çağrısı yapıyor.

George Makari — Korkuya ve Yabancılara Dair: Zenofobinin Tarihçesi
Çeviren: Özlem Yüksel • Yapı Kredi Yayınları
İnceleme • 384 sayfa • 2026

Brian R. Hamnett — Kısa Meksika Tarihi (2026)

Brian R. Hamnett’in bu çalışması, Meksika’nın tarihini Hernán Cortés öncesi uygarlıklardan günümüze uzanan geniş bir çerçevede ele alıyor. Kitap, bu coğrafyanın yalnızca siyasi olaylarla değil, kültürel süreklilikler ve kırılmalarla şekillenen çok katmanlı bir yapıya sahip olduğunu gösteriyor.

‘Kısa Meksika Tarihi’ (‘A Concise History of Mexico’), Olmek, Maya ve Aztek gibi kadim uygarlıkların oluşturduğu güçlü mirasla başlıyor. Bu toplumların geliştirdiği inanç sistemleri, şehirleşme ve bilgi birikimi, Meksika’nın kültürel temelini oluşturuyor. Ardından İspanyol fetihleriyle birlikte bu yerli mirasın sömürge düzeniyle nasıl iç içe geçtiği ve yeni bir toplumsal yapı ortaya çıkardığı inceleniyor.

Kitapta Hernán Cortés ile başlayan sömürge süreci, ekonomik eşitsizlikler ve toplumsal gerilimler üzerinden ele alınıyor. Bu dönemde oluşan sınıf ayrımları ve güç ilişkileri, ilerleyen yüzyıllarda yaşanacak bağımsızlık mücadelelerinin zeminini hazırladı. 19. yüzyılda Yukarı California, New Mexico ve Teksas gibi devasa toprak kayıpları ve özellikle ABD ile yaşanan savaş, Meksika’nın ulusal kimliğinde derin izler bıraktı.

Eserin önemli bölümlerinden biri, 1910’da başlayan devrim sürecini. Pancho Villa ve Emiliano Zapata gibi figürler üzerinden şekillenen bu dönem, toplumsal adalet, toprak reformu ve siyasal dönüşüm taleplerini görünür kıldı. Devrim, Meksika’nın modern devlet yapısının temelini atan kırılma noktalarından biri olarak değerlendiriliyor.

Kitap, yalnızca geçmişle sınırlı kalmayarak çağdaş Meksika’nın sorunlarına da ışık tutuyor. Göç, sınır politikaları, ekonomik anlaşmalar ve uyuşturucu kartelleri gibi konuların tarihsel kökenleri analiz ediliyor. Böylece günümüz Meksika’sının karmaşık yapısının, yüzyıllar boyunca biriken tarihsel deneyimlerin sonucu olduğu ortaya konuyor. Kitap, sadece siyasi ve askeri olayları değil, ülkenin edebiyatından sinemasına kadar uzanan canlı kültürel dokusunu da okuyucuya aktarıyor.

Sonuç olarak eser, Meksika tarihini kesintisiz bir süreklilik içinde ele alarak, kültür, siyaset ve toplum arasındaki ilişkileri bütünlüklü bir şekilde açıklıyor. Bu yönüyle kitap, yalnızca bir tarih anlatısı değil, aynı zamanda günümüz Meksika’sını anlamak için kapsamlı bir rehber.

Brian R. Hamnett — Kısa Meksika Tarihi
Çeviren: Hasan Can Utku • Kronik Kitap
Tarih • 480 sayfa • 2026

Tuna Akçay — Roma Dini ve İnancı (2026)

Tuna Akçay’ın bu çalışması, Roma dinini yalnızca inançlar bütünü olarak değil, devletin siyasal ve toplumsal düzenini kuran temel bir yapı olarak ele alıyor. Çalışma, dini; hukuk, siyaset ve kültürel pratiklerle iç içe geçmiş bir sistem olarak değerlendirerek klasik anlatıların ötesine geçiyor.

Kitapta rahiplik kurumlarının hiyerarşisi, kehanet tekniklerinin siyasal karar alma süreçlerindeki rolü, kutsal hukuk ile sivil hukuk arasındaki ilişki ve tapınakların kent düzenindeki işlevi ayrıntılı biçimde inceleniyor. Ayrıca uğursuz işaretler ve kehanetlerin, yalnızca inanç alanına ait değil, aynı zamanda kriz yönetiminde etkili araçlar olduğu gösteriliyor. Bu yönüyle Roma’da dinin, devletin işleyişine doğrudan müdahil bir mekanizma olduğu ortaya konuyor.

‘Roma Dini ve İnancı’, Roma dininin zaman içinde değişen ve yeniden kurulan bir yapı olduğunu vurguluyor. Özellikle imparatorluk döneminde yaşanan dinsel dönüşümler, siyasal gücün yeniden tanımlanmasına yol açtı ve kutsal ile iktidar arasındaki bağ farklı biçimlerde kuruldu. Bu süreç, dinin statik değil, tarihsel koşullara göre şekillenen bir güç alanı olduğunu gösteriyor.

Kitabın en dikkat çekici yönlerinden biri, bu tarihsel çözümlemeyi günümüzle ilişkilendirmesi. Türkiye’de kültürel miras, kimlik politikaları ve devlet-toplum ilişkileri üzerine yürütülen tartışmalar bağlamında Roma örneği bir karşılaştırma alanı sunuyor. Yazar, modern devletlerin seküler görünse bile ritüeller, semboller ve kolektif hafıza üzerinden işleyen derin yapılara sahip olduğunu hatırlatıyor.

Sonuç olarak eser, Roma dinini anlamayı yalnızca geçmişi çözmek olarak değil, bugünün siyasal ve kültürel dinamiklerini kavramanın bir yolu olarak konumlandırıyor. Bu yönüyle kitap, kutsallık, hukuk ve iktidar arasındaki ilişkiyi disiplinler arası bir bakışla ele alarak hem tarihsel hem de güncel düşünmeye katkı sunuyor.

Tuna Akçay — Roma Dini ve İnancı: İmparatorluğun Kutsal Sırrı
• Kabalcı Yayınları
Din • 333 sayfa • 2026

Dorothy Dinnerstein — Denizkızı ve Minotor (2026)

Dorothy Dinnerstein’ın bu eseri, toplumsal cinsiyet eşitsizliğinin kökenlerini bireysel psikoloji ile toplumsal yapı arasındaki ilişkide arayan çarpıcı bir feminist analiz sunuyor. Kitap, kadın ve erkek arasındaki tarihsel güç dengesizliğinin yalnızca kültürel normlardan değil, çocukluk deneyimlerinden ve bakım ilişkilerinden beslendiğini söylüyor.

Dinnerstein’a göre modern toplumlarda çocuk bakımının neredeyse tamamen kadınlara ait bir sorumluluk olarak görülmesi hem kadınların hem de erkeklerin psikolojik gelişimini derinden etkiliyor. Çocuk, ilk bağını çoğunlukla anneyle kuruyor ve bu durum, kadın figürünü hem bağımlılık hem de otoriteyle ilişkilendirilen karmaşık bir simgeye dönüştürüyor. Bu erken deneyim, yetişkinlikte kadınlara yönelik hem idealizasyonu hem de korku ve düşmanlığı besleyen çelişkili duyguların temelini oluşturuyor.

‘Denizkızı ve Minotor’ (‘The Mermaid and the Minotaur’), adını aldığı “denizkızı” ve “minotor” metaforları üzerinden bu durumu sembolleştiriyor. Denizkızı, besleyen ve koruyan ama aynı zamanda sınırları belirsiz bir figürü temsil ederken; minotor, kontrol, güç ve ayrışma arzusunu simgeliyor. Dinnerstein, bu iki uç arasında kurulan dengenin bozukluğunun, toplumsal cinsiyet rollerini katılaştırdığını ve eşitsizliği yeniden ürettiğini savunuyor.

Eserde, feminist kuram ile psikanalitik düşünce özellikle Kleinyen yaklaşım çerçevesinde birleştiriliyor. Bu sayede bireysel bilinçdışı süreçlerle toplumsal yapı arasındaki bağ görünür kılınıyor. Dinnerstein, çözüm olarak çocuk bakımının kadın ve erkek arasında daha eşit paylaşılmasını öneriyor. Ona göre bu değişim yalnızca aile yapısını değil, aynı zamanda güç ilişkilerini, duygusal dinamikleri ve toplumsal düzeni de dönüştürebilir.

Dorothy Dinnerstein — Denizkızı ve Minotor: Cinsel Düzenlemeler ve İnsan Marazı
Çeviren: İdem Erman • Minotor Kitap
Toplumsal cinsiyet çalışmaları • 400 sayfa • 2026

Zerrin İren Boynudelik — Kafamızı Karıştıran Resimler (2026)

Zerrin İren Boynudelik’in ‘Kafamızı Karıştıran Resimler’ adlı çalışması, Avrupa resim sanatının zengin ama çoğu zaman karmaşık görünen dünyasını anlaşılır kılan bir rehber niteliğinde. Yazar, özellikle Hıristiyan anlatılarından beslenen resimlerin neden ilk bakışta birbirine benzer göründüğünü ve bu benzerliğin izleyicide nasıl bir kafa karışıklığı yarattığını ele alıyor.

Kitap, yüzyıllar boyunca sanatçıların aynı metinlerden ve söylencelerden yola çıkarak ürettikleri eserlerde, özgünlüğün çoğu zaman büyük temalarda değil, küçük ayrıntılarda gizli olduğunu gösteriyor. Bu nedenle resimleri anlamanın yolu, yüzeydeki benzerliklerden çok, sahne içindeki ince işaretleri ve sembolleri fark etmekten geçiyor. Yazar, bu yaklaşımıyla okuru pasif bir izleyici olmaktan çıkarıp dikkatli bir yorumcuya dönüştürmeyi hedefliyor.

Eserde Meryem, İsa, Vaftizci Yahya ve Goliat gibi figürlerin yaşam öykülerinin resimlere nasıl aktarıldığı inceleniyor. Doğum, karşılaşma, yemek sahneleri ya da ölüm gibi anlatı anlarının görselleştirilme biçimleri, yazılı kaynaklarla ilişki kurularak çözümleniyor. Böylece metni bilmeyen izleyicinin neden zorlandığı ve bu zorluğun nasıl aşılabileceği açıklık kazanıyor.

Sonuç olarak kitap, sanat tarihine akademik bir mesafeden bakmak yerine, izleyicinin deneyimini merkeze alan pratik bir okuma öneriyor. Amaç, Avrupa resim geleneğinin tekrar eden sahneleri içinde kaybolmak değil; o sahneleri oluşturan detayları çözerek görsel anlatının dilini öğrenmek. Bu yönüyle eser, sanatla kurulan ilişkiyi daha bilinçli ve keyifli hale getiren küçük ama etkili bir kılavuz işlevi görüyor.

Zerrin İren Boynudelik — Avrupa Resim Sanatında Kafamızı Karıştıran Resimler
• İstanbul Bilgi Üniversitesi Yayınları
Resim • 242 sayfa • 2026

Kevin P. Riehle — Rusya FSB Teşkilatı (2026)

Kevin P. Riehle’nin bu eseri, Rusya’nın en güçlü ve kapalı kurumlarından biri olan FSB’nin tarihsel kökenlerini ve günümüzdeki rolünü kapsamlı biçimde ele alıyor. Kitap, Sovyetler Birliği’nin dağılmasının ardından ortaya çıkan bu yapının yalnızca bir güvenlik teşkilatı değil, aynı zamanda devletin işleyişinde merkezi bir aktör haline geldiğini ortaya koyuyor.

‘Rusya FSB Teşkilatı’ (‘The Russian FSB’), FSB’yi anlamak için onun tarihsel arka planına iniyor ve Çarlık dönemi Ohranka’sından Bolşeviklerin Çeka’sına, oradan KGB’ye uzanan sürekliliği inceliyor. Bu çizgi, modern Rus istihbarat kültürünün baskı, kontrol ve merkeziyetçilik ekseninde nasıl şekillendiğini gösteriyor. FSB, bu mirası devralarak post-Sovyet dönemde yeniden yapılandırılıyor.

Kitapta özellikle 1990’ların siyasi ve ekonomik kaos ortamı, kurumun yeniden doğuşu açısından kritik bir eşik olarak ele alınıyor. Bu süreçte FSB’nin yetkileri giderek genişliyor ve Vladimir Putin’in iktidara gelişiyle birlikte kurum, devlet mekanizmasının merkezine yerleşiyor. Riehle, Putin’in geçmişinin bu dönüşümde belirleyici olduğunu ve FSB’nin yalnızca güvenlik değil, siyasal güç üretimi açısından da kilit rol oynadığını vurguluyor.

Eser, FSB’nin faaliyet alanlarını da detaylandırıyor: karşı istihbarat, terörle mücadele, siber operasyonlar ve toplumsal gözetim. Kurumun yalnızca dış tehditlerle değil, iç toplumun denetlenmesiyle de yakından ilgilendiği gösteriliyor. Özellikle özel operasyon birlikleri ve sınır ötesi faaliyetler, Rusya’nın Kafkasya’dan Ukrayna’ya uzanan stratejik hamlelerinde önemli bir araç olarak ele alınıyor.

Sonuç olarak kitap, FSB’yi yalnızca bir istihbarat kurumu olarak değil, modern Rusya’nın siyasi yapısını anlamanın anahtarı olarak konumlandırıyor. Soğuk Savaş sonrası dönemde değişen güç dengeleri içinde, bu kurumun nasıl küresel ölçekte etkili bir aktöre dönüştüğünü analiz ederek, çağdaş uluslararası ilişkileri anlamak açısından önemli bir perspektif sunuyor.

Kevin P. Riehle — Rusya FSB Teşkilatı (1995-2025): Rusya Federal Güvenlik Servisi Tarihi
Çeviren: Ayşe Doğancı • Kronik Kitap
Tarih • 256 sayfa • 2026

Judson Brewer — Yeme Döngüsünü Kırmak (2026)

Judson Brewer’ın bu eseri, açlıkla değil alışkanlıklarla yönlendirilen yeme davranışlarını çözümlemeye odaklanıyor. Brewer, insanların çoğu zaman fiziksel açlıktan ziyade stres, sıkıntı ya da ödül arayışıyla yemek yediğini vurguluyor ve bu davranışların beynin ödül sistemine dayalı otomatik döngüler tarafından şekillendiğini gösteriyor.

Kitabın merkezinde “alışkanlık döngüsü” yer alıyor: tetikleyici, davranış ve ödül. Brewer, bu döngünün özellikle duygusal yeme davranışında nasıl işlediğini açıklıyor. Örneğin stres bir tetikleyici oluyor, kişi yemek yiyor ve kısa süreli rahatlama bir ödül gibi algılanıyor. Bu tekrarlandıkça beyin bu davranışı öğreniyor ve otomatik hale getiriyor. Böylece açlık hissi olmasa bile yeme isteği ortaya çıkıyor.

‘Yeme Döngüsünü Kırmak’ (‘Hunger Habits’), bu döngüyü kırmanın yolunun irade gücünden değil, farkındalıktan geçtiğini savunuyor. Mindfulness temelli yaklaşım sayesinde kişi, yeme dürtüsünü bastırmak yerine onu gözlemlemeyi öğreniyor. Bu gözlem süreci, dürtünün doğasını anlamayı ve onunla otomatik şekilde hareket etmeden ilişki kurmayı mümkün kılıyor. Böylece davranış ile tepki arasına bilinçli bir boşluk yerleşiyor.

Kitapta sunulan 21 günlük uygulama planı, okuyucunun kendi yeme alışkanlıklarını adım adım fark etmesini sağlıyor. Bu süreçte tetikleyiciler tanımlanıyor, duygularla yeme arasındaki bağ çözülüyor ve alternatif tepkiler geliştiriliyor. Brewer, bu yöntemle yeme davranışının bir zorunluluk olmaktan çıkıp bilinçli bir tercihe dönüşebileceğini gösteriyor.

Sonuç olarak eser, yeme alışkanlıklarını değiştirmeyi bir disiplin meselesi değil, bir farkındalık pratiği olarak ele alıyor. Nörobilim ve psikolojiyi bir araya getirerek, bireyin kendi davranış kalıplarını anlamasını ve dönüştürmesini sağlayan pratik bir yol haritası sunuyor.

Judson Brewer — Yeme Döngüsünü Kırmak: Aç Olmadığım Halde Neden Yemek İstiyorum?
Çeviren: Alp Levi • Okuyanus Yayınları
Psikoloji • 356 sayfa • 2026

Feyza Toprak — Kuantumdan Feminizme (2026)

Feyza Toprak’ın ‘Kuantumdan Feminizme: Nasıl Bir Ontoloji?’ adlı eseri, modern bilimin en sarsıcı kırılmalarından biri olan kuantum devrimini, felsefi düşünce ve feminist teoriyle buluşturarak gerçekliğe dair yerleşik kabulleri yeniden sorguluyor. Kitap, evrenin sabit, düzenli ve dışarıdan gözlemlenebilir bir yapı olduğu fikrini reddederek; belirsizlik, dolanıklık ve ilişkisel varoluş kavramları etrafında yeni bir ontoloji kuruyor.

Eserin çıkış noktası, kuantum fiziğinin ortaya koyduğu radikal sonuçların yalnızca bilimsel alanla sınırlı kalmadığı fikri. Parçacıkların çoklu konumları, gözlemcinin sürece dahil oluşu ve dolanıklık gibi olgular, bilgi ile varlık arasındaki sınırları bulanıklaştırıyor. Bu bağlamda kitap, klasik Kartezyen ikilik anlayışını aşarak doğa-kültür, özne-nesne ve madde-anlam ayrımlarının çözüldüğü bir düşünce alanı açıyor.

İçerik ilerledikçe kuantum devrimi, yalnızca fiziksel bir paradigma değişimi değil, aynı zamanda epistemolojik ve etik bir dönüşüm olarak ele alınıyor. Özellikle “katılımcı evren” fikrinin, gerçekliğin dışarıdan keşfedilen değil, etkileşim içinde kurulan bir süreç olduğunu öne sürüyor. Bu yaklaşım, bireyi pasif gözlemci olmaktan çıkarıp ontolojik olarak sorumlu bir özneye dönüştürüyor.

Kitap, bu teorik çerçeveyi Gilles Deleuze’ün oluş ve içkinlik felsefesiyle derinleştiriyor. Deleuze’ün köksap (rizom) modeli üzerinden, hiyerarşik ve sabit yapıların yerine ağsal, çoğul ve akışkan ilişkiler öneriliyor. Bu hat, Karen Barad’ın eylemsel gerçekçiliği ve Donna Haraway’in siborg düşüncesiyle birleşerek, insan-merkezci ontolojiyi aşan yeni materyalist ve queer perspektiflere uzanıyor.

Son bölümlerde ise doğa ve beden yeniden konumlandırılıyor. Kadın, madde ve doğa arasına yerleştirilen tarihsel hiyerarşiler çözülürken; ilişkisel, dolanık ve sürekli oluş halinde bir varlık anlayışı öneriliyor. Böylece kitap, kuantum ontolojisinden yeni materyalist feminizme uzanan düşünsel hattı bir dönüşüm haritası olarak çiziyor ve gerçekliğin, sabit bir yapıdan çok, sürekli kurulan bir ilişkiler ağı olduğunu ortaya koyuyor.

Feyza Toprak — Kuantumdan Feminizme: Nasıl Bir Ontoloji?
• Fol Kitap
Bilim • 256 sayfa • 2026