Bilim aşkıyla yanıp tutuşan on iki yaşındaki Jack ile birbirinden garip huyları olan aile bireyleri arasındaki gülünç kapışma.
Ailece yaz tatiline çıkan Jack, bu esnada mantar deneyini geliştirmek ister.
Fakat kahramanımız bu planında, büyükannesi, annesi, babası ve kardeşinin, kimi yerde sinir bozan tuhaf huylarını hesaplayamamıştır.
Acının bir haberci ve bizim için en güçlü öğretmenlerden biri olduğunu söyleyen şifacı Vicky Vlachonis, bedenin acılarını aza indirmeyi hedefleyen bir program sunuyor.
Bu program içinde yer alan meditasyonlar ve kimi beden bakım teknikleri, muhtelif ağrıları, yoğun stresi ve dikkat dağınıklıklarını ortadan kaldırmayı vaat ediyor.
Michael Haneke’nin bir gerilim ve dedektiflik hikâyesi etrafında dönen ünlü filminin katmanlı analizi.
Wheatley, Caché’ye sabit bir anlam yüklemekten bilhassa imtina ederek, filmin burjuva suçluluğu, siyasi sorumluluk ve gerçeklik temalarına yoğunlaşıyor, filmin sorduğu soruları, nasıl sorulduklarını ve bunların olası yanıtlarını irdeliyor.
Çocukları yaşadıkları kenti sevmeye davet eden çizgi öyküler.
Tarihin en eski yerleşim yerlerinden biri olan İzmir’in geçmişten bugüne dört farklı hali…
Pardo, Yeşilova Höyüğü’nü, Bayraklı Tepekule’yi, Kadifekale’yi ve bugünün İzmir’ini, çocuk kahramanlarının maceralarıyla harmanlayarak anlatıyor.
İletişim, sosyoloji, psikoloji, pazarlama gibi disiplinlerden yararlanan halkla ilişkiler çalışanları için, akademik bir perspektif.
Çok sayıda makale barındıran kitap, alana sınır çizmek yerine, halkla ilişkiler konusundaki doğru bilinen yanlışları sorgulayarak bir anlamda mesleğe iade-i itibarda bulunuyor.
2005 yılından beri İstanbul Oyuncak Müzesi’nde gönüllü olarak çalışan Gürol Kutlu’dan, müzenin kuruluşundan bugüne uzanan anılar.
Her eski oyuncağın içinde bir kalp taşıdığına inanan Kutlu, müzenin yurtiçi ve yurtdışı tanıtımlarında yaşadığı ilginç olayları, çocukluğundan bugüne kaybetmediği oyuncak tutkusuyla harmanlayarak paylaşıyor.
Künye: Gürol Kutlu – Bir Oyuncak Müzesi Hikâyesi, İş Kültür Yayınları
Levent Çalıkoğlu, ’90’lı Yıllarda Türkiye’de Çağdaş Sanat’ta, 1990’lı yıllarda Türkiye’de sanat çalışmalarını ve sanat dünyasındaki dinamikleri, kişisel tanıklıklara da başvurarak anlatıyor.
Çalıkoğlu’nun dönemi analiz eden yazısı ile başlayan kitap, kendisinin sanatçı, eleştirmen ve küratörlerle yaptığı söyleşilerle de zenginleşiyor.
Alan için önemli bir kaynak.
Kitapta söyleşileri yer alan isimler şöyle: Ali Akay, Gülsün Karamustafa, Hasan Bülent Kahraman, İnci Eviner, Emre Zeytinoğlu, Hüsamettin Koçan, Hakan Onur, Haşim Nur Gürel, Mehmet Ergüven, Hale Tenger ve Haldun Dostoğlu.
Levent Çalıkoğlu bu isimlerle birlikte, dönemin önemli sanatsal olgularını analiz ediyor.
Lewis Thomas, anıları niteliğindeki ‘Bir Tıp Gözlemcisinin Notları’nda, tıbbın bir bilim olarak gelişimini ve bu çerçevede yaşadığı kişisel deneyimlerini anlatıyor.
Thomas’ın tıp fakültesine başladığı yıllarda, doktorluk da bir bilim dalına dönüşüyordu.
Dolayısıyla yazarın bu kitapta yer alan gözlemleri, en çok da, doktorluğun bir zanaattan bir bilime nasıl dönüştüğünün ayrıntılarını vermesiyle ilgi çekiyor diyebiliriz.
Thomas kitabında, New York ve Boston’daki tıp eğitimini, savaş sırasındaki mesleki çalışmalarını, doktorluğu miras aldığı babasını, araştırma projelerini, hastane ve tıp fakültelerinde idareci olarak verdiği hizmetleri ve bizzat hasta olarak yaşadığı deneyimleri anlatıyor.
Armağan Öztürk’ün derleme çalışması ‘Toplumsal Üzerine Yeni Perspektifler’, düşün dünyasının önemli isimleri üzerinden, toplumsal olanı başta sosyoloji olmak üzere, siyaset bilimi, felsefe gibi disiplinler üzerinden yeniden değerlendirmeyi amaçlayan makaleler barındırıyor.
Günümüz toplumsal alanına, “Biyopolitika” gibi bilinen ve “Facebook” gibi güncel boyutlarla odaklanan bu makalelerde, daha çok post yapısalcı bakış açısı ve kültür çalışmaları odaklı bakış açısı ön plana çıkıyor.
Kitaba makaleleriyle katılan isimler ise şöyle: Armağan Öztürk, Doğancan Özsel, Osman Şişman, Harun Kaygan, Tanzer Yakar, Ali Rıza Taşkale, Yavuz Yıldırım ve Sema Ülper.
Ayşen Oluk ‘Klasik Anlatı Sineması’nda, sinematografik anlatım araçlarıyla bir öykü anlatmanın en popüler yöntemlerinden birine odaklanıyor.
Bilindiği gibi klasik anlatı sineması, karmaşık karakterlerden çok standart karakterlere, dolaylı öykülerden çok kısa ve öz öykülere, kısacası en ekonomik ve en temel anlatıma başvuran sinema türünü tanımlıyor.
Oluk’un çalışması, konuyla ilgili temel kavramları; klasik anlatı sinemasının birebir kullandığı ve Aristoteles’in sistemleştirdiği Klasik Dramatik Yapı’yı; türün ele aldığı öyküyü anlatırken başvurduğu dramatik/teknik yapıyı ve bu anlatının ilk örneklerinin, tür sinemasının oluşumuna ne gibi katkılar sunduğu gibi konuları anlatıyor.
Dipnotski 