Uluslararası İstanbul Film Festivali’nin kurucularından Uçansu, yolu Emek sinemasından geçen yönetmenlere dair anılarını paylaşıyor.
Emir Kusturica’dan Elia Kazan’a, Bernardo Bertolucci’den Gillo Pontecorvo’ya, Costa Gavras’tan István Szabó’ya on iki yönetmenin festivale katılma süreçleri, festival esnasında yaşananlar ve yönetmenlerin açıklamaları burada.
Michael Haneke’nin bir gerilim ve dedektiflik hikâyesi etrafında dönen ünlü filminin katmanlı analizi.
Wheatley, Caché’ye sabit bir anlam yüklemekten bilhassa imtina ederek, filmin burjuva suçluluğu, siyasi sorumluluk ve gerçeklik temalarına yoğunlaşıyor, filmin sorduğu soruları, nasıl sorulduklarını ve bunların olası yanıtlarını irdeliyor.
Ayşen Oluk ‘Klasik Anlatı Sineması’nda, sinematografik anlatım araçlarıyla bir öykü anlatmanın en popüler yöntemlerinden birine odaklanıyor.
Bilindiği gibi klasik anlatı sineması, karmaşık karakterlerden çok standart karakterlere, dolaylı öykülerden çok kısa ve öz öykülere, kısacası en ekonomik ve en temel anlatıma başvuran sinema türünü tanımlıyor.
Oluk’un çalışması, konuyla ilgili temel kavramları; klasik anlatı sinemasının birebir kullandığı ve Aristoteles’in sistemleştirdiği Klasik Dramatik Yapı’yı; türün ele aldığı öyküyü anlatırken başvurduğu dramatik/teknik yapıyı ve bu anlatının ilk örneklerinin, tür sinemasının oluşumuna ne gibi katkılar sunduğu gibi konuları anlatıyor.
‘Bir Levanten Şövalye’, küçük yaşlardan beri sinemayla ilgilenen ve sinemasın işletmecilik, oyunculuk, yapımcılık ve eleştirmenlik gibi farklı alanlarında çalışan Giovanni Scognamillo ile yapılan uzun soluklu bir söyleşiden oluşuyor.
İtalya’dan göç ederek İstanbul’a yerleşen Gennaro Scognamillo isimli bir İtalyan’ın torunu olan Scognamillo bu söyleşisinde, ailesinin İtalya’dan Türkiye’ye göç edişini, çocukluğunun İstanbul’unu, Levantenliği, iki kültürlü olmanın beraberinde getirdiği avantajları, kendini bildi bileli sinemanın kendisi için neden vazgeçilmez olduğunu, korku edebiyatına olan ilgisinin ilk ne zaman uyandığını ve gelecekte yapmak istediklerini bizimle paylaşıyor.
Kendi filmini çekmek isteyenler için olmazsa olmaz bir kaynak.
Yönetmen Figgis, dijital film teknolojilerinin en iyi biçimde nasıl kullanılabileceğini adım adım anlatıyor.
Bunun içinde, oyuncularla çalışmaktan kamera çerçevesinin doğru kullanımına, ışıktan kamera hareketlerine kadar pek çok detay yer alıyor.
Yeşilçam’ın en görkemli zamanlarında yaşamış, en güzel kadınlarımızdan Filiz Akın’ın hayatı.
Kitap Akın’ın 1960’lı yılların başında başlayan oyunculuk serüveni üzerinden, dönemin kapsamlı bir tasvirini de sunmakta.
Hem Akın’ın sanatı ve hayatı, hem de Türkiye sinema tarihinin kaydettiği aşamaları anlayabilmek açısından derli toplu bir giriş.
Marc Ferro, sinemanın bir tarih temsilcisi ve kaynağı olarak incelenmesine öncülük eden isim.
Ferro’nun uzun yıllara yayılan deneyimlerinden süzülen elimizdeki çalışması ise, sinema ve tarih arasındaki yakın ilişkiyi zengin örnekler üzerinden irdelemesi ve bu konuda yeni perspektifler geliştirmesiyle büyük öneme haiz.
Ferro’nun burada tartıştığı kimi konular şöyle:
Yazarın bu konuları, Çapayev, Potemkin Zırhlısı, Yahudi Süss, Üçüncü Adam, Harp Esirleri ve Bir Şehir Katilini Arıyor gibi, sinema tarihinde iz bırakmış filmler üzerinden irdelemesi ise, çalışmayı özgün kılan hususlardan.
Hem sinema hem de tarih tutkunlarına hitap eden şahane bir çalışma.
‘Yönetmenler ve İzlekler Işığında Sinema’ alt başlıklı ‘Perde’li Düşünceler’, İsmail Ertürk’ün 1986-2005 yılları arasında farklı dergilerde yayınlanan sinema yazılarını bir araya getiriyor.
Kitapta,
Künye: İsmail Ertürk – Perde’li Düşünceler, Yapı Kredi Yayınları, sinema, 156 sayfa
‘Türk Film Araştırmalarında Yeni Yönelimler’ dizisinin yedincisi olan bu çalışma, sinema ve para ilişkisine odaklanan çok sayıda yazıyı ihtiva ediyor.
Türkiye sinemasının yanı sıra, Alman, Yugoslav ve İngiliz sinemalarını da bu ilişkiler üzerinden değerlendiren bir konferansın kitaplaştırılmasıyla meydana gelen çalışma, ele aldığı konuyu birçok açıdan ve değişik görüşlerle değerlendiriyor.
Sinema ve para ilişkisini, bağımsız yapımcılar, yapımcı yönetmenler, sinema salonları, dağıtımcılar, film festivalleri ve sinema yazarları gibi birçok başlık altında inceleyen çalışma, alan için önemli bir işlev üstleniyor.
Mehmet Öztürk’ün derlediği ‘Sinematografik Kentler’, kent ile sinema arasındaki ilişkiye odaklanan çok sayıda yazıyı bir araya getiriyor. Bu ilişkiyi,’Siegfried Kracauer’in sine-kent denemeleri, sine-kent incelemelerinde yöntemsel yaklaşımlar ve modeller, sinemada kent mizansenleri ve filmlerde kentin fonksiyonu bağlamında ele alan kitabın yazarları, bu anlamda en iyi örnekler olan Berlin, Bombay, Kahire, Los Angeles, İstanbul, Paris ve Prag gibi stüdyo-mekânları analiz ediyor.
Çalışma en çok, sembolik kentsel filmlerden sonra, o şehre dair yeni kentli deneyimlerin nasıl oluştuğunu örnekler vererek göstermesiyle ilgi çekiyor.
Dipnotski 